Γράφει: Βασίλης Μούτσιος

Δεν είναι άλλη από το πάντα αγαπητό πανηγύρι στον Άγιο Λύπιο, στη θέση Καλητέρο, στον βαθμό της παλιάς, πατροπαράδοτης μορφής που θα μπορούσε να έχει.

Ακολουθώντας τους στίχους του Διονυσίου Σολωμού: «…Έτσι εγώ έφθασα στο κελί του Αγίου Λυπίου, παρηγορημένος από τις μυρωδιές του κάμπου, από τα γλυκότρεχα νερά και από τον αστροβόλον ουρανό, ο οποίος εφαινότουνα από πάνω από το κεφάλι μου μια Ανάστασι…», πάρα πολλοί Ζακυνθινοί περνούν για να ανάψουν το κεράκι τους και να χτυπήσουν την καμπάνα.

Οι καλές καιρικές συνθήκες επιτρέπουν σε αρκετούς συμπολίτες μας να φτιάξουν τη δική τους παρέα και να στρώσουν, στη σκιά των δέντρων, πάνω στα αγριολούλουδα του ζακυνθινού κάμπου, τη γιορτάσιμη τραπεζαρία τους.

Για να γευτούν τους μεζέδες και να αναπολήσουν παλιές καλές στιγμές, όπως τότε που, από πολύ νωρίς το πρωί της εορτής, την Κυριακή του Θωμά, ξεκινούσαν από την πόλη και τις γύρω περιοχές, φέρνοντας μαζί τους φαγητά και στρωσίδια.

Χοροί και τραγούδια, μεζέδες σε αυτοσχέδιες ψησταριές και άφθονο κρασί. Στον καταπράσινο ελαιώνα με τα υπεραιωνόβια ελαιόδεντρα, ένα έθιμο με ηλικία πέντε αιώνων αναβιώνει τα τελευταία χρόνια με μεγάλη επιτυχία και με την ενθουσιώδη συμμετοχή των Ζακυνθινών.

Υπό τους ήχους ζακυνθινής μουσικής και τραγουδιών, οι πανηγυριστές γιορτάζουν την Ανάσταση, την αναγέννηση της φύσης και τη χαρά της ζωής.