Με ιδανικές καιρικές συνθήκες να ευνοούν τον εορτασμό, ολόκληρη η Ζάκυνθος γιόρτασε το Πάσχα, με τις αυλές και τις γειτονιές να γεμίζουν καπνούς από τις σούβλες και αρώματα ψητού. Αρνιά, κατσίκια και σε αρκετές περιπτώσεις γουρουνόπουλα αποτέλεσαν το επίκεντρο του εορταστικού τραπεζιού, ενώ η προετοιμασία είχε ξεκινήσει ήδη από τις προηγούμενες ημέρες, ώστε όλα να είναι έτοιμα στην ώρα τους.

Από νωρίς το πρωί της Κυριακής του Πάσχα, οι ψήστες ανέλαβαν δράση. Το αποτέλεσμα δικαίωσε την προσπάθεια, καθώς τα πασχαλινά τραπέζια γέμισαν με εκλεκτά εδέσματα, όπως σγατζέτο, σπληνάντερο και λουκάνικα, τα οποία συμπλήρωσαν την εορταστική ατμόσφαιρα.

Η διάθεση των κατοίκων και των επισκεπτών βρέθηκε σε υψηλά επίπεδα, με οικογένειες και φίλους να συγκεντρώνονται, ανταλλάσσοντας ευχές και μοιράζοντας στιγμές χαράς. Η Κυριακή του Πάσχα εξελίχθηκε σε μια ημέρα γιορτής, γεμάτη μουσική, γέλια και παραδοσιακές γεύσεις.

Ωστόσο, οι ρίζες των πασχαλινών εθίμων στο νησί αποκαλύπτουν μια διαφορετική εικόνα του παρελθόντος. Παλαιότερα το αυγολέμονο αποτελούσε το βασικό αναστάσιμο πιάτο στη Ζάκυνθο, συνοδευόμενο από γραβιέρα λαδιού, χοιρομέρι και κόκκινα αυγά. Το αρνί δεν καταναλωνόταν την Κυριακή, αλλά τη Δευτέρα του Πάσχα, μαγειρεμένο στον φούρνο με πατάτες, ενώ η χρήση σούβλας δεν ήταν διαδεδομένη στα Επτάνησα.

Παρά τις αλλαγές που έχουν επέλθει με το πέρασμα των χρόνων, στοιχεία της παλιάς παράδοσης παραμένουν ζωντανά, κυρίως σε ορεινές περιοχές του νησιού, όπου αρκετές οικογένειες συνεχίζουν να τηρούν τα έθιμα των προγόνων τους.