Γράφει: π. Παναγιώτης Καποδίστριας
Η είδηση της εκδημίας του ιατρού και πολιτικού Διονύση Γάσπαρου φέρει μαζί της βαρύτητα σιωπής και εσωτερικής περισυλλογής. Η μνήμη του ανακαλεί μορφή που συνδύαζε το επιστημονικό ήθος, την κοινωνική ευαισθησία και μια λεπτή καλλιέργεια ψυχής.
Επί τριαντατρία συνεχή έτη στάθηκε ιατρός συνοδοιπόρος σε χρόνιο σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα της οικογένειάς μου, μέχρι τώρα. Η παρουσία του υπήρξε διαρκής, πρόθυμη, αθόρυβα θυσιαστική. Η προσφορά του εκδηλώθηκε πλήρως αφιλοκερδώς, χωρίς καμία οικονομική απαίτηση, ακόμη και για πράξεις στοιχειώδεις, όπως η συνταγογράφηση. Σε μιαν εποχή, όπου η σχέση ιατρού και ασθενούς συχνά δοκιμάζεται, στο πλαίσιο ενός πολυπλόκαμου αμοραλισμού, εκείνος ενσάρκωνε το αρχαίο ήθος της ιατρικής, κατά το «ὅπου φιλανθρωπία, ἐκεῖ καὶ τέχνη» (Ιπποκράτης).
Ως ιερέας, στέκομαι με επίγνωση των ορίων του λόγου μου και της διακονίας μου· αξιολόγηση πολιτικών προσώπων ή έργων δεν ανήκει στην πρόθεσή μου, ούτε εκφράζει την επιθυμία μου. Εκείνο που δύναμαι να καταθέσω, ως μαρτυρία αληθείας, αφορά στον τρόπο με τον οποίο ο πολιτικός Διονύσης Γάσπαρος προσέγγισε και τίμησε τους πνευματικούς ανθρώπους και τους συγγραφείς της Ζακύνθου κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Υπήρξε ο μόνος πολιτικός που καθιέρωσε και στήριξε με συνέπεια την ετήσια αναγνώριση των συγγραφέων του τόπου, εκείνων που είχαν εκδώσει έργα κατά το προηγούμενο έτος. Οι πανηγυρικές αυτές εκδηλώσεις ανέδειξαν το βιβλίο και τον λόγο ως ζωντανό κύτταρο του πολιτισμού, προσφέροντας τιμή σε ανθρώπους που εργάζονται σιωπηλά στον χώρο της δημιουργίας. Έτσι φανερωνόταν μια βαθύτερη κατανόηση της αξίας της πνευματικής προσφοράς μέσα στην κοινωνία.
Σε προσωπικό επίπεδο, του οφείλω μία ακόμη σημαντική ευεργεσία. Κατά το έτος 2005, κατόρθωσε να παρουσιάσει στη Βενετία, στο πλαίσιο της 51ης Μπιενάλε, το έργο τριών Ζακυνθίων λογοτεχνών, μεταξύ των οποίων και το δικό μου. [Από τότε και οι σχετικές φωτός]. Η πράξη αυτή άνοιξε ορίζοντες και προσέφερε δυνατότητα εξόδου του τοπικού λόγου προς ευρύτερα πολιτιστικά πεδία, με τρόπο ουσιαστικό και διακριτικό.
Ιδιαίτερη υπήρξε και η σχέση του με το «Αληθώς», το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου και Τέχνης της Ενορίας μας στο Βανάτο Ζακύνθου. Το αγαπούσε ειλικρινά, παρακολουθούσε με ενδιαφέρον τις δράσεις του και, σε παλαιότερους καιρούς, συμμετείχε ως ακροατής, με σεμνότητα και προσοχή. Η στάση του φανέρωνε άνθρωπο που τιμά την πνευματική καλλιέργεια και την κοινοτική ζωή.
Η ευγνωμοσύνη προς ευεργέτες αποτελεί λόγο αληθείας και εσωτερικής συνέπειας. Κατά τον λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, «οὐδὲν ψυχρότερον ἀνθρώπου ἀχαρίστου». Η μνήμη του Διονύση Γάσπαρου καλεί σε τέτοια εγρήγορση καρδίας: να διαφυλάσσεται το καλό που προσφέρθηκε, να διατυπώνεται με ειλικρίνεια και να μεταδίδεται ως παρακαταθήκη.
Εκφράζονται θερμά και ειλικρινή συλλυπητήρια προς τη σύζυγό του Χριστίνα Λούντζη και προς τους υιούς του, ιατρούς Γιάννη και Φώτη. Η παρηγορία ας συνοδεύει την οικογένεια και η μνήμη του ας παραμένει ζωντανή, ως παράδειγμα προσφοράς, ήθους και αληθείας!
Στο καλό, γιατρέ και φίλε μας, Γάσπαρε!
