Γράφει: Χαρά Θεοδωρίτση

Το εκκλησάκι μετράει ζωή από το 1895, όταν ήλθε ο προ-προ-προπάππος καταδιωγμένος (κάποια βεντέτα της εποχής) απο τον Καλλιπάδο, σέμπρος στα χτήματα του ευγενούς Λεονταράκη.

Στο Γαϊτάνι ρίζωσε κι έκαμε προκοπή κι οταν βρήκε την εικόνα έφτιαξε την “κολώνα”* και στη συνέχεια το εκκλησάκι, που περνώντας τα χρόνια αγιογραφήθηκε απο επώνυμο αγιογράφο και γέμισε με εικόνες Αγίων, οχι μόνο απο την οικογένεια αλλά και απο τους συνεορταστές.

Υπήρξε το προσωπικό μου καταφύγιο, ο χώρος που ερχόμουν και ζωγράφιζα, ο περίβολός του με τους τεράστιους ευκάλυπτους σκέπαζε τις εφηβικές μου φιλίες και πρόσφερε διακριτικότητα και απομόνωση, παρόλο που συγχρονως λειτουργούσε και ως κοιμητήριο των εκλιπόντων της οικογένειας μέχρι και την δεκαετία του ‘70, ουδέποτε με τρόμαξε ή με απέτρεψε.

Σήμερα, μετά από κάποια χρόνια κενά που υπαγόρευσε η πανδημία και οχι μόνο, συνεχίζουμε να το λειτουργάμε στη γιορτή του στις 13 του Νοέμβρη (Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος) και στους 3ους Χαιρετισμούς, εκτός από έκτακτες περιπτώσεις.

Αλλά αυτοί οι Χαιρετισμοί, η αναγέννηση της Φύσης, η οργιώδης βλάστηση, τ’ αρώματα των λουλουδιών ανακατεμένα με την ωδή του λιβανιού και τις υμνωδίες προς την Παναγία, είναι κάτι που δεν το συναντάς στις μεγάλες και πολύκοσμες εκκλησίες.

Μπορεί να μην ανήκω πιά στο ιδιοκτησιακό καθεστώς, αλλά μου έμεινε η τελευταία επιθυμία του τελευταίου εκλιπόντος απο τους μεγάλους “σε καθιστώ υπεύθυνη για το εκκλησάκι” , ελπίζω να σε βγάζω ασπροπρόσωπο.

Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους τους φίλους που μας τίμησαν με την παρουσία τους και τα καλούδια τους, μακάρι νάχουμε υγεία να βρισκόμαστε και να ευχόμαστε όλοι μαζί υπέρ ειρήνης του κόσμου.

* ετσι λέμε στη Ζακυνθο τα προσκυνητάρια που φτιάχνονται στον Άγιο στον τόπο που βρέθηκε η εικόνα του