«Μια απάντηση στον κ. Χρυσοχοΐδη»
Είμαι 33 ετών. Ζω στη Ζάκυνθο.
Και έχω δει το νησί μου να μετατρέπεται ξανά και ξανά σε πεδίο δοκιμών.
Πειράματα στον τουρισμό.
Πειράματα στην ανάπτυξη.
Πειράματα στη διαχείριση της εγκληματικότητας.
Πειράματα στις αντοχές των κατοίκων.
Και τώρα, πείραμα στην ίδια την έννοια της αστυνόμευσης.
Η απόφαση για ανάπτυξη Σέρβων αστυνομικών στη Ζάκυνθο, στο πλαίσιο διακρατικής συνεργασίας, μπορεί να παρουσιάζεται ως τεχνική διευκόλυνση ή ως ένδειξη φιλίας. Όμως, για εμάς που ζούμε εδώ, δεν είναι ούτε τεχνική λεπτομέρεια ούτε διπλωματική χειρονομία. Είναι ένα ακόμη μήνυμα ότι το νησί μας αντιμετωπίζεται ως «ειδική περίπτωση», όπου δοκιμάζονται πολιτικές που δύσκολα θα εφαρμόζονταν αλλού.
Δεν αμφισβητώ τη σημασία της συνεργασίας μεταξύ κρατών. Δεν αμφισβητώ τη φιλία της Ελλάδας με τη Σερβία. Πολιτεύομαι με την κυβέρνηση που έλαβε αυτή την απόφαση. Όμως, η πολιτική συνέπεια δεν σημαίνει άκριτη αποδοχή.
Η αστυνόμευση είναι πυρήνας κυριαρχίας.
Δεν είναι εποχικό συμπλήρωμα.
Δεν είναι τουριστική παροχή.
Όταν, σε ένα ελληνικό νησί, εμφανίζονται ξένοι αστυνομικοί για να «συνδράμουν» στη δημόσια τάξη, το μήνυμα που εκπέμπεται — σωστό ή λάθος — είναι ότι το ελληνικό κράτος δεν επαρκεί. Και αυτό δεν είναι ενίσχυση της εμπιστοσύνης. Είναι ρωγμή σε αυτήν.
Η Ζάκυνθος δεν έχει πρόβλημα επειδή φιλοξενεί Σέρβους, Βρετανούς ή Ιταλούς τουρίστες. Έχει πρόβλημα επειδή, κάθε καλοκαίρι, ο πληθυσμός της πολλαπλασιάζεται και το κράτος δεν ενισχύει αντίστοιχα τις δομές του.
Έχει πρόβλημα γιατί η αστυνομική δύναμη δεν επαρκεί.
Γιατί οι υποδομές πιέζονται.
Γιατί η εποχικότητα αντιμετωπίζεται ως εξαίρεση, ενώ είναι κανονικότητα.
Και, αντί να αντιμετωπίσουμε τη ρίζα του προβλήματος, επιλέγουμε μια λύση συμβολική: κοινές περιπολίες.
Ρωτώ ευθέως:
Ποιο είναι το ακριβές νομικό καθεστώς των ξένων αστυνομικών;
Ποια είναι τα όρια των αρμοδιοτήτων τους;
Ποιος φέρει ευθύνη σε περίπτωση υπέρβασης;
Γιατί η τοπική κοινωνία δεν ενημερώθηκε ουσιαστικά;
Η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι σεβασμός.
Δεν είμαστε αντίθετοι στη συνεργασία. Είμαστε αντίθετοι στην υποκατάσταση.
Δεν είμαστε απομονωτιστές. Είμαστε πολίτες που ζητούν σοβαρό κράτος.
Η Ζάκυνθος δεν χρειάζεται ξένες στολές στους δρόμους της.
Χρειάζεται:
Μόνιμη ενίσχυση της Ελληνικής Αστυνομίας με οργανικές θέσεις.
Κίνητρα για στελέχωση και παραμονή προσωπικού στο νησί.
Ειδική τουριστική αστυνομία με γλωσσική και διαπολιτισμική επάρκεια.
Διακρατική συνεργασία σε επίπεδο πληροφοριών, όχι φυσικής παρουσίας.
Κοινοβουλευτικό έλεγχο και σαφείς ρήτρες λογοδοσίας.
Θέλω ένα κράτος που να επενδύει στη δική του ικανότητα. Όλοι το ίδιο δεν θέλουμε;
Όχι ένα κράτος που επιλέγει επικοινωνιακές λύσεις για να καλύψει δομικά κενά.
Η στήριξη στην κυβέρνηση δεν σημαίνει σιωπή.
Σημαίνει ευθύνη.
Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για ανάπτυξη, για τουρισμό υψηλής ποιότητας, για ασφάλεια και θεσμική σοβαρότητα, τότε οφείλουμε να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τα νησιά ως «ειδικές ζώνες πειραματισμού».
Η Ζάκυνθος δεν είναι πείραμα.
Οι κάτοικοί της δεν είναι πειραματόζωα.
Είμαστε πολίτες μιας κυρίαρχης χώρας.
Και απαιτούμε πολιτικές που να μας αντιμετωπίζουν ως τέτοιους.
