Έντονη δημόσια συζήτηση έχει προκαλέσει το πρόσφατο εργατικό δυστύχημα στο εργοστάσιο Βιολάντα, με αφορμή τις ανακοινώσεις και τις αντιδράσεις συνδικαλιστικών φορέων. Στο επίκεντρο της τοποθέτησης που δόθηκε στη δημοσιότητα τίθεται, αφενός, η ανάγκη πλήρους διερεύνησης των συνθηκών του συμβάντος και, αφετέρου, η κριτική απέναντι στην πολιτική αξιοποίηση μιας ανθρώπινης τραγωδίας.
Η ΔΑΚΕ Καθηγητών Ζακύνθου εκφράζει τη συμπαράστασή της προς τις οικογένειες των θυμάτων και ζητά να προχωρήσει σε βάθος η έρευνα για τα αίτια του δυστυχήματος, με την απόδοση όλων των ευθυνών που προβλέπει η νομοθεσία. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες που έχουν γίνει γνωστές, επισημαίνεται ότι εξετάζονται σοβαρές πιθανότητες κακοτεχνιών στις εγκαταστάσεις, καθώς και ελλείψεις στους μηχανισμούς ελέγχου, στοιχεία που καθιστούν αναγκαία την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης.
Παράλληλα, τονίζεται ότι τέτοια γεγονότα δεν θα πρέπει να μετατρέπονται σε πεδίο μικροκομματικής αντιπαράθεσης. Στο πλαίσιο αυτό, ασκείται κριτική στη δημόσια παρέμβαση της ΕΛΜΕΖ, η οποία, σε πρόσφατη ανακοίνωσή της, χαρακτήρισε το περιστατικό ως «εργοδοτικό έγκλημα» και παρουσίασε το κράτος ως δομή που δρα αποκλειστικά υπέρ των οικονομικών συμφερόντων, πριν ακόμη ολοκληρωθεί οποιαδήποτε θεσμική διερεύνηση. Κατά την άποψη της ΔΑΚΕ, η συγκεκριμένη προσέγγιση υιοθετεί έντονα συναισθηματική ρητορική, με γενικεύσεις για το ρόλο των εργοδοτών και με θέσεις που αμφισβητούν συνολικά το οικονομικό σύστημα και την έννοια του κέρδους.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στα στοιχεία που παρουσιάζονται για τον αριθμό των θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων. Ενώ γίνεται λόγος για περισσότερους από 200 νεκρούς κατά το προηγούμενο έτος, επισημαίνεται ότι η Επιθεώρηση Εργασίας έχει δημοσιοποιήσει επίσημα δεδομένα, σύμφωνα με τα οποία τα καταγεγραμμένα εργατικά ατυχήματα ήταν σαφώς λιγότερα. Με αυτό το δεδομένο, διατυπώνεται αίτημα για σαφήνεια και τεκμηρίωση, προκειμένου να αποσαφηνιστεί η ακρίβεια των αριθμών που τίθενται στη δημόσια συζήτηση.
Στο ίδιο πλαίσιο, επισημαίνεται ότι οι αφηγήσεις που εστιάζουν στις προσωπικές και κοινωνικές πτυχές των εργαζομένων –όπως η νυχτερινή εργασία ή οι οικογενειακές τους υποχρεώσεις–, αν και φορτίζουν συναισθηματικά τον δημόσιο λόγο, δεν συμβάλλουν ουσιαστικά στη διερεύνηση των πραγματικών συνθηκών ασφάλειας στον χώρο εργασίας.
Η κεντρική θέση που διατυπώνεται είναι ότι η ουσιαστική προστασία της ζωής και της αξιοπρέπειας των εργαζομένων δεν επιτυγχάνεται μέσα από γενικεύσεις και πολιτικές καταγγελίες, αλλά μέσα από αυστηρούς ελέγχους, σοβαρές και εφαρμόσιμες προτάσεις και σεβασμό τόσο προς τα θύματα όσο και προς την κοινωνία. Όπως υπογραμμίζεται, όταν η πραγματικότητα απλουστεύεται και οι ευθύνες αποδίδονται συλλογικά χωρίς τεκμηρίωση, το μεγαλύτερο θύμα είναι η ίδια η αλήθεια – και αυτό συνιστά τη βαρύτερη προσβολή απέναντι σε μια πραγματική ανθρώπινη τραγωδία.
