Με τρεις διακριτές αλλά απολύτως αλληλένδετες παρεμβάσεις, η Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Ζακύνθου σκιαγραφεί μια ενιαία εικόνα βαθιάς κοινωνικής και εκπαιδευτικής κρίσης, που εκδηλώνεται τόσο μέσα στα σχολεία όσο και στην καθημερινότητα των εργαζομένων. Τα φαινόμενα βίας, η μισθολογική υποβάθμιση και τα εκτεταμένα κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό δεν αντιμετωπίζονται ως αποσπασματικά προβλήματα, αλλά ως αποτέλεσμα μιας συνολικής πολιτικής επιλογής που πλήττει τη δημόσια παιδεία και την κοινωνική συνοχή .
Στο πεδίο της σχολικής ζωής, η ΕΛΜΕΖ επισημαίνει ότι η έξαρση περιστατικών βίας δεν μπορεί να αποκοπεί από το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζουν και διαμορφώνονται οι μαθητές. Η βία δεν γεννιέται στο σχολείο, αλλά εισέρχεται σε αυτό ως αντανάκλαση μιας κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από οικονομική ασφυξία, εργασιακή εξάντληση, ανισότητες και υποβάθμιση βασικών δημόσιων αγαθών. Οι μαθητές, ως κοινωνικά όντα, κουβαλούν στο σχολικό περιβάλλον τις εμπειρίες, τις αγωνίες και τα αδιέξοδα που βιώνουν οι οικογένειές τους, σε μια πραγματικότητα όπου κυριαρχεί η λογική του ατομισμού και της επιβίωσης εις βάρος των άλλων. Η αντιμετώπιση του φαινομένου, όπως τονίζεται, δεν μπορεί να περιοριστεί σε μηχανισμούς καταγγελιών ή επιφανειακές παρεμβάσεις, αλλά απαιτεί ουσιαστική κοινωνική στήριξη, μόνιμο επιστημονικό προσωπικό στα σχολεία και πολιτικές που χτυπούν τις ρίζες της κοινωνικής βίας.
Παράλληλα, στο μέτωπο της εργασίας, η ΕΛΜΕ Ζακύνθου συνδέει άμεσα τη σχολική πραγματικότητα με τη γενικότερη μισθολογική και οικονομική πίεση που δέχονται οι εργαζόμενοι. Η διεκδίκηση της επαναφοράς του 13ου και 14ου μισθού και των ουσιαστικών αυξήσεων παρουσιάζεται ως αναγκαία προϋπόθεση για αξιοπρεπή διαβίωση, σε μια περίοδο όπου τα δημόσια πλεονάσματα αυξάνονται, αλλά οι εργαζόμενοι βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται από την ακρίβεια. Η μισθολογική καθήλωση, οι ελάχιστες αυξήσεις και η φορολογική επιβάρυνση συνθέτουν ένα περιβάλλον που εντείνει την ανασφάλεια και υπονομεύει τη δυνατότητα των εργαζομένων να στηρίξουν τις οικογένειές τους και, κατ’ επέκταση, τα παιδιά τους.
Η εικόνα συμπληρώνεται από τα αποκαλυπτικά στοιχεία για τα κενά στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση της Ζακύνθου, με ιδιαίτερη έμφαση στην Ειδική Αγωγή και την Τεχνική Εκπαίδευση. Χιλιάδες χαμένες διδακτικές ώρες από την αρχή του σχολικού έτους, δεκάδες ειδικότητες ακάλυπτες και μαθητές που στερούνται βασικής εκπαιδευτικής υποστήριξης συνιστούν, σύμφωνα με την ΕΛΜΕΖ, μια απαράδεκτη κατάσταση που δεν μπορεί να αποδοθεί σε αμέλεια ή άγνοια. Αντίθετα, αποτυπώνει μια συνειδητή πολιτική υποχρηματοδότησης και μη κάλυψης των αναγκών, με ιδιαίτερα οδυνηρές συνέπειες για τους πιο ευάλωτους μαθητές.
Μέσα από αυτές τις τρεις παρεμβάσεις αναδεικνύεται ένα κοινό νήμα: η κρίση στο σχολείο, η εργασιακή υποβάθμιση και η κοινωνική βία αποτελούν όψεις του ίδιου προβλήματος. Η ΕΛΜΕ Ζακύνθου υπογραμμίζει ότι χωρίς ουσιαστική ενίσχυση της δημόσιας παιδείας, αξιοπρεπείς μισθούς και δομές κοινωνικής προστασίας, καμία επιμέρους ρύθμιση δεν μπορεί να δώσει πραγματικές λύσεις. Η διεκδίκηση μόνιμων προσλήψεων, κοινωνικής στήριξης και συλλογικών δικαιωμάτων προβάλλεται ως αναγκαίος δρόμος για ένα σχολείο που θα μορφώνει, θα προστατεύει και δεν θα αναπαράγει τα αδιέξοδα της κοινωνίας.
