Η ηθοποιός Μέλπω Ζαρόκωστα, με πολυετή παρουσία στο θέατρο και την τηλεόραση, έφυγε από τη ζωή σε προχωρημένη ηλικία. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ήταν 92 ή 93 ετών, ενώ το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και βρισκόταν σε ιδιαίτερα ευάλωτη κατάσταση.
Γεννημένη στον Πειραιά το 1933, ήταν κόρη του Ηλία Ζαρόκωστα –που συγκαταλέγεται στους πρώτους Έλληνες αναλογιστές– και της Δέσποινας Σπυροπούλου. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ζωή της συνδέθηκε με τη μετανάστευση: αρχικά βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια και στη συνέχεια στο Σίδνεϊ, όπου διαμορφώθηκε ουσιαστικά ως καλλιτέχνιδα.
Στην Αυστραλία ακολούθησε σπουδές θεάτρου στο Metropolitan Theater, ενώ παράλληλα φοίτησε στη σχολή Canandale σε αντικείμενα που αφορούσαν το ραδιόφωνο, με έμφαση στη σκηνοθεσία, το σενάριο και την υποκριτική. Παρέμεινε συνολικά 11 χρόνια εκεί, κάνοντας τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση.
Στο Σίδνεϊ και ειδικότερα στη Νέα Νότια Ουαλία, ανέλαβε απαιτητικούς ρόλους. Ανάμεσά τους, η «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ, αλλά και η «Εκάβη», την οποία παρουσίασε στα ελληνικά για τις ανάγκες της ελληνικής παροικίας, διατηρώντας ζωντανό τον δεσμό του ομογενειακού κοινού με το ελληνικό ρεπερτόριο.
Το 1957 παντρεύτηκε τον πιανίστα Ανδρέα Διαμαντίδη και μαζί μετακινήθηκαν στο Λονδίνο, όπου έζησαν για έναν χρόνο. Με την επιστροφή της στην Αθήνα, η πορεία της συνέχισε με ένταση, καθώς ξεκίνησε συνεργασία με τον θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Εκεί γνώρισε τον δεύτερο σύζυγό της, τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Βίκτορα Παγουλάτο. Μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Αλέξανδρο.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε σε γηροκομείο, μακριά από τη δημοσιότητα, αφήνοντας όμως πίσω της μια διαδρομή που αποτυπώνει μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού θεάτρου, αλλά και της δημιουργικής έκφρασης του ελληνισμού της διασποράς.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και από τον Άγγελο Πυριόχο, ο οποίος μίλησε για μια αγαπημένη φίλη και συνεργάτιδα. Θυμήθηκε τη συνύπαρξή τους στη σειρά «Ο χήρος, η χήρα και τα χειρότερα» και ανέφερε πως ακολούθησε η θεατρική τους συνεργασία, όπου –όπως σημείωσε– η ίδια τον στήριξε και τον έφερε στη σκηνή. Στάθηκε επίσης σε παράσταση στο «Βρεττάνια», δίπλα στην Τασώ Καβαδία, στο έργο «Δύο κοπέλες μόνες», κλείνοντας με τη φράση ότι με την απώλειά της «μικραίνει ο κόσμος» του.
