Τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας επισκέφτηκα τη γενέτειρά μου. Εδώ βαφτίστηκα το καλοκαίρι του 1985, στη Μονή του Αγίου Γεωργίου των Κρημνών, όπως επιθυμούσε ο παππούς μου — να βαφτιστώ εκεί και να πάρω το όνομά του.
Σήμερα, το χωριό ζει το δικό του πάθος. Οι κάτοικοι αγωνιούν για την τύχη της Αναφωνήτριας, ελπίζοντας σε μια πραγματική «ανάσταση». Η ταυτότητα μιας ολόκληρης κοινότητας έχει αλλοιωθεί βαθιά και δεν θυμίζει σε τίποτα αυτό που ήταν πριν από 12 χρόνια.
Από το 2014, περίπου 14.500 στρέμματα στην περιοχή του παγκοσμίως γνωστού Ναυαγίου Ζακύνθου έχουν αποδοθεί σε επενδυτικό σχήμα καταριανών συμφερόντων. Τέσσερις ορεινές κοινότητες, περιουσίες περίπου 200 οικογενειών, αιγιαλοί, φυσικά λιμάνια, δημόσιοι δρόμοι, μοναστηριακές εκτάσεις, αλλά και ιδιοκτησίες της Ιεράς Μητρόπολης Ζακύνθου καταγράφονται από το Ελληνικό Κτηματολόγιο υπέρ επιχειρηματικών συμφερόντων και όχι των κατοίκων.
Δεν πρόκειται για μια τοπική διαφορά. Είναι μια υπόθεση με σοβαρές οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές προεκτάσεις. Ζητήματα που αγγίζουν το δημόσιο συμφέρον, την εθνική κυριαρχία και την αξιοπιστία των θεσμών.
