ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Για το θάνατο της εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη

Με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου που δίδασκε σε Γενικό Λύκειο της Θεσσαλονίκης. Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους της.

Οι αναφορές που έχουν δει το φως της δημοσιότητας σχετικά με τις συνθήκες που αντιμετώπιζε στο σχολικό της περιβάλλον αποτελούν ζήτημα που οφείλει να διερευνηθεί πλήρως από τους αρμόδιους θεσμούς και τη Δικαιοσύνη. Η απόδοση ευθυνών δεν είναι υπόθεση των κοινωνικών δικτύων αλλά των θεσμικών διαδικασιών. Φαινόμενα σαν και αυτό δεν πρέπει απλώς να μας προβληματίζουν πια αλλά να μας κινητοποιούν περισσότερο. Στα σχολεία γίνονται προσπάθειες και δράσεις, όμως συχνά μεγάλο μέρος των γονιών παραμένει αμέτοχο. Υπάρχουν γονείς που βρίσκονται μακριά από τη σχολική κοινότητα και δεν συμμετέχουν στα συλλογικά όργανα των σχολείων. Ωστόσο κάθε περίπτωση έχει τη δική της αφετηρία και η πραγματικότητα που διαμορφώνεται μέσα στο σχολείο είναι πολυπαραγοντική και σύνθετη. Το τραγικό αυτό γεγονός φέρνει στο προσκήνιο μια δύσκολη πλευρά της σχολικής πραγματικότητας.

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μια συστηματική στοχοποίηση των εκπαιδευτικών, γεγονός που δεν είναι τυχαίο. Υπάρχει ένα έδαφος που καλλιεργείται από το Υπουργείο Παιδείας, το οποίο αξιοποιεί τα ΜΜΕ και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, επιχειρώντας σε κάθε περίπτωση να παρουσιάσει τους εκπαιδευτικούς ως υπευθύνους για όλα τα προβλήματα της εκπαίδευσης. Τον Σεπτέμβριο ακούσαμε πως ευθύνονται για τα χιλιάδες κενά, πριν λίγες μέρες ακούσαμε ευρωβουλευτή να τους αποκαλεί «σκουπίδια», είδαμε να γίνεται δημόσια διαπόμπευση διευθυντή στη Ζάκυνθο, καθώς και άλλα πολλά. Μέσα σε αυτό το κλίμα, παρατηρούνται φαινόμενα στοχοποίησης του κλάδου και από ελάχιστους γονείς μαθητών, στο πλαίσιο της αμφισβήτησης της δουλειάς που γίνεται στα σχολεία μας. Η πολιτική που εφαρμόζεται φέρνει πίεση και εντατικοποίηση, υπάρχει κλίμα τρομοκρατίας και φόβου, που ασκείται από τη διοίκηση προς τους εκπαιδευτικούς. Επιπλέον τα 25άρια και βάλε τμήματα, οι μετακινήσεις εκπαιδευτικών, οι απαρχαιωμένες και επικίνδυνες υποδομές κτλ. έχουν διαμορφώσει μια ασφυκτική κατάσταση. Παράλληλα η μετατροπή του σχολείου σε ένα ατελείωτο εξεταστικό κέντρο, με την Τράπεζα Θεμάτων, την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής και τώρα με το «Εθνικό Απολυτήριο», έρχεται να βάλει επιπλέον φραγμούς στην μόρφωση των παιδιών μας. Με τα φροντιστήρια που μετατρέπουν τη ζωή των παιδιών σε λάστιχο, για να ανταπεξέλθουν στον ανταγωνισμό. Όλα αυτά οδηγούν τα τελευταία χρόνια στο να πληθαίνουν οι μαρτυρίες για περιστατικά έντασης, απαξίωσης και εκφοβισμού μέσα στο σχολείο. Σε πολλές περιπτώσεις, μαθητές βιώνουν βία από συμμαθητές τους, ενώ σε άλλες εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με χλευασμό, λεκτική επιθετικότητα ή συστηματική αμφισβήτηση του ρόλου τους μέσα στην τάξη.

Η σχολική τάξη είναι σε μεγάλο βαθμό ο καθρέφτης της κοινωνίας. Οι εντάσεις, η έλλειψη ορίων και η βία που υπάρχουν γύρω μας δεν μένουν έξω από το σχολείο αλλά συχνά μεταφέρονται και μέσα σε αυτό.

Όταν τέτοια φαινόμενα δεν αντιμετωπίζονται έγκαιρα και ουσιαστικά δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που τραυματίζει ολόκληρη τη σχολική κοινότητα. Οι μαθητές μεγαλώνουν μέσα σε ένα περιβάλλον σύγκρουσης αντί συνεργασίας, οι εκπαιδευτικοί αισθάνονται συχνά απροστάτευτοι και το σχολείο δυσκολεύεται να επιτελέσει τον βασικό παιδαγωγικό του ρόλο. Η εκπαίδευση πρέπει να προωθεί παράλληλα την πολιτιστική, καλλιτεχνική και αθλητική δραστηριότητα ώστε να δίνεται διέξοδος στα παιδιά και τις οικογένειές τους. Το σχολείο πρέπει να αποτελεί χώρο ασφάλειας, σεβασμού και εμπιστοσύνης για όλους. Αυτό απαιτεί ουσιαστική στήριξη της εκπαιδευτικής κοινότητας από την πολιτεία και πραγματική συνεργασία ανάμεσα σε σχολείο και οικογένεια. Ως γονείς έχουμε ευθύνη να καλλιεργούμε στα παιδιά μας τον σεβασμό, την ενσυναίσθηση και τα όρια που είναι απαραίτητα για μια υγιή σχολική κοινότητα. Όμως 13ωρη δουλειά και οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η ακρίβεια και το χαμηλό εισόδημα, το άγχος για να βγει ο μήνας, αποτελούν κομμάτια ενός παζλ, που όχι μόνο κάνουν αφόρητη τη ζωή μέσα και έξω από το σχολείο, αλλά μεταφέρουν διαρκώς το βάρος και τις ευθύνες σε εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές.

Το τραγικό αυτό γεγονός ας γίνει αφορμή για έναν ειλικρινή διάλογο γύρω από τη σχολική βία σε όλες τις μορφές της. Χρειάζεται άραγε να συμβαίνουν τέτοιες τραγωδίες για να ανοίγουμε μια συζήτηση χωρίς ταμπού και χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από τη σιωπή; Στηρίζουμε τους εκπαιδευτικούς, το ειδικό εκπαιδευτικό και βοηθητικό προσωπικό στον μεγάλο καθημερινό τους αγώνα να μορφώσουν και να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά. Παράλληλα, επανέρχονται με ένταση οι πάγιες διεκδικήσεις του γονεϊκού κινήματος για ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου σχολείου. Οι ευθύνες, για τα προβλήματα που οξύνονται, ξεκινούν από την Κυβέρνηση, το Υπουργείο Παιδείας και τη Διοίκηση, που ενώ γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει στα σχολεία, κάνουν πώς «δεν ξέρουν», και δε λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα. Τα σχολεία χρειάζονται στήριξη με μόνιμο προσωπικό, παρουσία ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών, δομές υποστήριξης της σχολικής κοινότητας και συνεχή επιμόρφωση, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζονται έγκαιρα και αποτελεσματικά φαινόμενα βίας και κρίσης.

Κανένα παιδαγωγικό ζήτημα δε λύνεται μέσω των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, ούτε είναι παιδαγωγικά και εργασιακά ορθό να διαπομπεύονται μέσω αυτών αυτοί στους οποίους έχουμε εμπιστευθεί τα παιδιά μας. Η προστασία της αξιοπρέπειας και της ασφάλειας όλων όσοι ζουν και εργάζονται μέσα στο σχολείο δεν μπορεί να αποτελεί θέμα που θυμόμαστε μόνο όταν συμβαίνει μια τραγωδία. Η λύση βρίσκεται στον κοινό αγώνα γονιών, μαθητών, εκπαιδευτικών, απέναντι στις αιτίες όσων μας μαυρίζουν τη ζωή. Βρίσκεται στη συμμετοχή των γονιών στους Συλλόγους Γονέων, ώστε αυτοί να αποκτούν δύναμη, να ενισχύεται η συλλογικότητα και οι πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, αθλητικής και πολιτιστικής δράσης, διεκδίκησης ενός σύγχρονου σχολείου για όλα τα παιδιά. Είναι ευθύνη της πολιτείας και ολόκληρης της κοινωνίας να διασφαλίζουν την αξιοπρέπεια των μελών της καθημερινά.

Το ΔΣ της Ένωσης Συλλόγων Γονέων Μαθητών Ζακύνθου