Η σύγχρονη γεωπολιτική σκηνή συνταράσσεται από ραγδαίες εξελίξεις σε διπλωματικό και κυρίως στρατιωτικό επίπεδο. Η έναρξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή προκαλεί, εκτός από τις οδυνηρές απώλειες ανθρωπίνων ζωών, αλυσιδωτές αντιδράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο τόσο στον πολιτικό (διπλωματικό) τομέα όσο και στον οικονομικό. Οι συνθήκες απαιτούν ορθολογική αξιολόγηση των κινδύνων και ρεαλιστικές προτάσεις που δύνανται να εφαρμοστούν. Οι εύκολες καταγγελίες από το μικρόφωνο, όπως οι πρόσφατες του Γ.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, προκαλούν την κοινή λογική όταν αυτές δεν συνοδεύονται από ρεαλιστικές (αντί)προτάσεις.
Με αφορμή την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων από την Ελλάδα για την προστασία της Κύπρου, το ΚΚΕ κάνει λόγο για «υποκριτές και ψεύτες» που υπηρετούν τα συμφέροντα των «εφοπλιστών» και των «ιμπεριαλιστών», οι «βάσεις να φύγουν», για όλα φταίνε οι Αμερικανονατοϊκοί κτλ. Υιοθετώντας μία μονοδιάστατη ερμηνευτική προσέγγιση των γεγονότων προπαγανδίζει πως ό,τι συμβαίνει στη «διεθνή σκηνή» ανάγεται σε οικονομικά συμφέροντα της «ολιγαρχίας»! Καμία αναγνώριση της γεωπολιτικής πραγματικότητας, καμία παραδοχή της αξίας των «διεθνών συμμαχιών», καμία ρεαλιστική πρόταση για την αντιμετώπιση των αυξανόμενων κινδύνων. Τι θα μπορούσε, άραγε, να συμβεί εάν η Ελλάδα αποχωρούσε από κάθε ευρωατλαντική δομή όπως προτείνει το ΚΚΕ; Θα εξαφανίζονταν οι απειλές; Θα σταματούσε η τουρκική επιθετικότητα μπροστά στα «φλάμπουρα» των συνθημάτων; Ποιες νέες «συμμαχίες» μας προτείνει για την προάσπιση των συμφερόντων της Ελλάδας και της εδαφικής μας ακεραιότητας;
Η εύκολη απάντηση του κ. Κουτσούμπα «ο πόλεμός τους δεν είναι πόλεμος του λαού» ακούγεται ηθικά ανώτερη…μέχρι να χρειαστεί να προστατεύσεις σύνορα, θαλάσσιες ζώνες και ανθρώπινες ζωές. Μπορεί αυτή η ρητορική να συγκινεί όσους βλέπουν τον κόσμο ως μία «μονοδιάστατη ταξική σύγκρουση», η Ανατολική Μεσόγειος, όμως, δεν είναι αμφιθέατρο κομματικής καθαρότητας αλλά πεδίο ισχύος και γι’ αυτό απαιτείται ρεαλιστικό σχέδιο. Η ιστορία δεν γράφεται με ιδεολογικές βεβαιότητες αλλά με συσχετισμούς δύναμης, κάτι που πρώτος δίδαξε ο ιστορικός Θουκυδίδης όταν αναφερόταν στις αιτίες για την έναρξη του Πελοποννησιακού πολέμου (Α23). Για το λόγο αυτό, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια μίας «επαναστατικής» ρητορικής «απομονωτισμού» αλλά την ευθύνη της προάσπισης των δίκαιων και των συνόρων της με ρεαλιστικό σχέδιο, στρατιωτική (και διπλωματική ισχύ) και συμμετοχή σε συμμαχίες με κριτική στάση και επιχειρήματα. Τα συνθήματα μπορεί να «ζεσταίνουν» τα κομματικά ακροατήρια…δεν θωρακίζουν όμως τα σύνορα….
Εκτός και αν «κάποιοι» επενδύουν στην εθνική «συμφορά» για να παρουσιαστούν αργότερα ως «σωτήρες»!
6/3/2026
ΔΑΚΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Δ.Ε ΖΑΚΥΝΘΟΥ
