ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΠΟΥΣΟΥΛΑ ΤΗΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΜΑΣ ΟΤΙ ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ
Κράτη που επεκτείνονται, συμφέροντα που διογκώνονται και συγκεντρωποιούνται, κοινωνίες που συνθλίβονται.
Ο κόσμος δεν βιώνει απλώς μία ακόμη οικονομική κρίση, βρίσκεται μπροστά σε μια βαθύτερη ιστορική αντίφαση. Ο παραγόμενος πλούτος αυξάνεται θεαματικά, όμως συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια, ενώ τεράστια τμήματα του παγκόσμιου πληθυσμού στερούνται βασικά μέσα επιβίωσης: νερό, τροφή, υγεία, αξιοπρεπή διαβίωση. Η κρίση δεν είναι κρίση έλλειψης παραγωγής, αλλά κρίση υπερπαραγωγής και ταυτόχρονης αδυναμίας πρόσβασης στα παραγόμενα αγαθά.
Την ίδια στιγμή, η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη — ρομποτική, τεχνητή νοημοσύνη, ψηφιακά δίκτυα — αντί να απελευθερώνει χρόνο και δυνατότητες για μια καλύτερη ζωή, χρησιμοποιείται συχνά ως εργαλείο ελέγχου, επιτήρησης και αποκλεισμού. Η πρόοδος της επιστήμης δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη πρόοδο στη νομική και ηθική θωράκιση των κοινωνιών. Βασικές αξίες που αναδείχθηκαν από την Αναγέννηση, τον Διαφωτισμό και τα κοινωνικά κινήματα — ελευθερία, δημοκρατία, ορθός λόγος, αυτοδιάθεση — αμφισβητούνται ή υπονομεύονται.
Οι ισχυροί του πλανήτη — όχι ως έθνη, αλλά ως οικονομικά και ενεργειακά συμφέροντα — απαντούν στην κρίση με αναζήτηση νέων πόρων, γεωπολιτικές επεκτάσεις και στρατιωτικοποίηση. Υδρογονάνθρακες, σπάνιες γαίες και ενεργειακοί δρόμοι γίνονται αιτίες συγκρούσεων, ενώ η οικολογική κρίση αντιμετωπίζεται με περισσότερη εκμετάλλευση. Παράλληλα, τεράστιοι πόροι κατευθύνονται στη βιομηχανία του πολέμου, ενισχύοντας έναν φαύλο κύκλο καταστροφής και κερδοφορίας.
Στο Ιράν τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε έναν αδιανόητα επιθετικό πόλεμο από ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν , που λόγω της έντασης του και της πολυπλοκότητας του έχει φέρει και την Ελλάδα στο επίκεντρο. Η πλήρης συμπόρευση της χώρας μας με ΗΠΑ και Ισραήλ καθώς και η παρουσία των αμερικανικών βάσεων σε διάφορες περιοχές της χώρας ,μας καθιστούν στόχο. Ο ιρανικός λαός εγκλωβισμένος και σκοτωμένος από το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων αλλά και από τις βόμβες των ΗΠΑ και Ισραήλ, τάχα για την απελευθέρωση του.
Στη Βενεζουέλα, η απόφαση της κυβέρνησης να εθνικοποιήσει τους υδρογονάνθρακες και η σύγκρουση που επέφερε με τα αμερικανικά ενεργειακά συμφέροντα, εντάχθηκαν σε μια ευρύτερη στρατηγική αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες . Ακολούθησε οικονομικός και εμπορικός αποκλεισμός από τις ΗΠΑ και τις χώρες επιρροής τους. Αυτό είχε σαν συνέπεια , η φτώχεια να αυξηθεί ενώ ταυτόχρονα είχε ξεκινήσει η προπαγάνδα και οι παρεμβάσεις με στόχο την ανατροπή του Μαδούρο. Αποκορύφωμα, η προ ημερών απαγωγή αυτού και της συζύγου του από την CIA. Kάτι αντίστοιχο διαφαίνεται ότι θα γίνει και στην Κούβα στο άμεσο μέλλον.
Στην Ουκρανία, ο πόλεμος , με ρίζες ήδη από το 2014 και με κορύφωση τη ρωσική εισβολή το 2022, ανέδειξε τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό ανάμεσα στη Ρωσία και το ΝΑΤΟ. Η εισβολή αποτελεί σαφή επιθετική πράξη, όμως το υπόβαθρο της σύγκρουσης περιλαμβάνει χρόνια στρατιωτικής επέκτασης του ΝΑΤΟ και αθέτηση των συμφωνιών για στρατιωτική ισορροπία των δυο πλευρών.
Στην Παλαιστίνη οι βομβαρδισμοί και ο εποικισμός των ισραηλινών συνεχίζονται. Η διεθνής κοινότητα και οι θεσμοί της έχουν αποτύχει παταγωδώς να σταματήσουν τη γενοκτονία και τον αποκλεισμό ενός ολόκληρου λαού. Είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι οι επιλογές των επίδοξων ‘πλανηταρχών’ αδιαφορούν για το δίκαιο και τους διεθνείς οργανισμούς προστασίας του, τον ΟΗΕ και ό,τι μέχρι τώρα κρατούσε τα προσχήματα. Στο εξής θα λειτουργούν χωρίς αυτά.
Μέσα σε αυτή τη γενικευμένη βαρβαρότητα μια φωτεινή εξαίρεση ήταν οι Κούρδοι της Ροζάβα στη Συρία που οργάνωσαν τη ζωή τους χωρίς κράτος, με κοινοτικές δομές, την ισότητα και την αυτονομία, αλλά και οι Ζαπατίστας στο Μεξικό που επιχείρησαν να οργανώσουν την κοινωνία τους με βασικά αιτήματα τις στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης, την αναδιανομή της γης και διατροφή για τους ιθαγενείς Ινδιάνους. Το παράδειγμα και των δυο δείχνει πως η ελευθερία είναι επικίνδυνη και η αυτοοργανωμένη δημοκρατία αδιανόητη για τις αυταρχικές και υποκριτικές μαζί «δημοκρατικές» δομές του λεγόμενου Δυτικού πολιτισμού.
Ο κόσμος δεν χωρίζεται σε Ανατολή και Δύση, ούτε σε δημοκρατίες και δικτατορίες. Χωρίζεται σε οικονομικές εξουσίες που επεκτείνονται και κοινωνίες που ασφυκτιούν. Ο εχθρός δεν είναι “ο άλλος λαός”, αλλά τα κράτη, ο μιλιταρισμός, το κεφάλαιο , τα σύνορα και τα εκατοντάδες μικρά και μεγάλα θρησκεύματα, που μπορεί να απαλύνουν τον πόνο των ανθρώπων αλλά ταυτόχρονα αποπροσανατολίζουν από τον πραγματικό εχθρό .Είναι πιο αναγκαίο η δημιουργία ενός μαχητικού -μαζικού αντιπολεμικού κινήματος με τοπική δράση και διεθνή διασύνδεση . Η μόνη πραγματική απάντηση βρίσκεται στην αυτοοργάνωση, στην διεκδίκηση μέσα από συλλογικούς αγώνες , στην αλληλεγγύη και στην άρνηση να διαλέξουμε ποιος αφέντης θα μας κυβερνά.
Να επικρατήσει η ειρήνη , να μην χυθεί ούτε άλλη σταγόνα αίμα για τους πολέμους τους.
Έξω από τη χώρα οι δολοφόνοι των λαών και οι στρατιωτικές τους βάσεις.
Η αλληλεγγύη των λαών θα νικήσει.
Αυτοοργανωμένη Συλλογικότητα αντάμα
