ΔΑΚΕ Καθηγητών Ζακύνθου
Για την εργαλειοποίηση του δυστυχήματος των Τεμπών
Εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στις οικογένειες των θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών. Η τραγωδία αυτή, συνέπεια χρόνιων παθογενιών του κράτους, αποτελεί αφορμή για αυτοκριτική, λογοδοσία και σοβαρές θεσμικές αλλαγές που θα διασφαλίσουν ότι δεν θα επαναληφθεί κάτι αντίστοιχο. Απαιτούμε την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και να πληρώσουν οι υπαίτιοι. Στις δημοκρατίες την ευθύνη για την απόδοση των προβλεπόμενων ποινών την έχει η δικαιοσύνη και όχι «λαϊκά δικαστήρια» που οργανώνονται από κομματικούς μηχανισμούς για τη δημιουργία εντυπώσεων. Σεβόμαστε το δικαίωμα των πολιτών για δημόσια διαμαρτυρία αλλά εκφράζουμε τον έντονο προβληματισμό μας όταν αυτή η εύλογη διαμαρτυρία αξιοποιείται κομματικά, εις βάρος της μνήμης των θυμάτων, με γενικεύσεις και αφορισμούς. Η τραγωδία των Τεμπών δεν είναι «ιδιοκτησία» κανενός πολιτικού χώρου αλλά ανήκει στη συλλογική μνήμη της κοινωνίας και στη διεκδίκηση δικαιοσύνης από τους συγγενείς των θυμάτων και τους πολίτες.
Η πρακτική της κομματικής αξιοποίησης της τραγωδίας των Τεμπών δεν είναι «αθώα». Για παράδειγμα, όταν το ΠΑΜΕ (μέσω της ΕΛΜΕ Ζακύνθου) εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της «αλήθειας» για τα Τέμπη, στην πραγματικότητα εργαλειοποιεί τη μνήμη των νεκρών για να δώσει πολιτικό περιεχόμενο σε κάθε κοινωνική αγανάκτηση. Το αποτέλεσμα δεν είναι η δικαίωση των θυμάτων αλλά η «κομματικοποίηση» της οδύνης μέσα από φράσεις τύπου «αρένες θανάτου», «ξεσαλώνει η εργοδοσία», «γεννά καθημερινά Τέμπη», που θολώνουν την πραγματικότητα παρουσιάζοντας «τα πάντα» ως «έγκλημα». Οι γενικεύσεις του τύπου «φταίει το σύστημα», «φταίει το κέδρος», «φταίνε όλοι όσοι δεν είναι μαζί μας», στην ουσία καλύπτουν τις πραγματικές αιτίες, υποκαθιστώντας την τεκμηρίωση με «συνθήματα» και την απόδοση ευθυνών με ιδεολογικά αφηγήματα. Η μνήμη των θυμάτων δεν τιμάται με «προκάτ συνθήματα» και «ιδεολογικά καλούπια» αλλά με σοβαρό δημόσιο διάλογο, με πίεση για θεσμικές αλλαγές και με την απαίτηση για διαφάνεια και λογοδοσία από όσους είχαν την πραγματική ευθύνη πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την τραγωδία.
Οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλους «διαχειριστές οργής» αλλά την έμπρακτη απόδοση των προβλεπόμενων ευθυνών στους υπαιτίους και θεσμικές αλλαγές που μετριούνται στην πράξη. Αυτό απαιτούν όχι μόνο οι οικογένειες των θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών αλλά και οικογένειες των θυμάτων στο Μάτι, στη Μάντρα Αττικης και γενικά κάθε σκεπτόμενος πολίτης. Η εργαλειοποίηση μιας εθνικής τραγωδίας, όσο «αγωνιστικό περιτύλιγμα» κι αν «φορά», παραμένει πάντα αυτό που είναι : πολιτικός κυνισμός εις βάρος της μνήμης των νεκρών.
ΔΑΚΕ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΖΑΚΥΝΘΟΥ
20/2/2026
