Νομίζω πως το παράδειγμα της Ζακύνθου θα έπρεπε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια ως μελέτη περίπτωσης για το πώς οξύνονται τα προβλήματα σε μια περιορισμένη πόλη σε χώρους, όταν η ανάπτυξη δεν συνοδεύεται από τις απαραίτητες υποδομές.
Το ζήτημα της εφαρμογής μια κυκλοφοριακής αλλαγής δεν είναι πολιτική θέση αποφασίζω και ενεργώ, είναι καθαρά επιστημονικό θέμα που απαιτεί ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα έργων, πρώτα με έργα υποδομών και μετά με σταδιακή εφαρμογή των αλλαγών. Με βάση τα δεδομένα και τις παρεμβάσεις που έχουν γίνει, υπήρχαν συγκεκριμένες επιλογές που έπρεπε να είχαν προτεραιοποιηθεί και δεν έχουν γίνει, ενώ το οξύμωρο είναι ότι ξεκίνησαν ανάποδα, κάνοντας πρώτα τις αλλαγές, χωρίς να υπάρχουν υποδομές που θα καλύπτουν στο 100% τις παρεμβάσεις.
Εμείς οι μηχανικοί συζητάμε εδώ και χρόνια για τα δομικά προβλήματα και τα λάθη σχεδιασμού που σήμερα πληρώνουμε. Όταν, όμως, οι αιρετοί δεν διαθέτουν την απαιτούμενη επιστημονική κατάρτιση, έχουν θεσμική υποχρέωση να ζητούν τη γνώση από επιστημονικούς φορείς όπως το ΤΕΕ. Και ναι, δεν είναι το ίδιο με μία μελέτη ενός γραφείου που είναι λογικό να βλέπει μόνο το κέρδος της μελέτης. Η επιστημονική τεκμηρίωση λοιπόν απαιτεί πολυφωνία, διαφάνεια και συλλογική ευθύνη.
Προσπάθησα πολλές φορές να το εξηγήσω, όμως, το χάσμα γνώσεων και αντίληψης, είτε σε συμβούλιο, είτε στα μμε είναι πασιφανές. Δυστυχώς, όταν δεν υπάρχει κοινή βάση κατανόησης, ακόμη και η απλή λογική μοιάζει περίπλοκη.
Η ανάπτυξη χωρίς σχεδιασμό δεν είναι πρόοδος. Είναι συσσώρευση προβλημάτων και πλέον τα βλέπουμε στην καθημερινότητα μας, είτε εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι, είτε οι επισκέπτες της πόλης.
Ντένης Μαλαπέτσας
Μέλος τοπικού συμβουλίου Πόλης
