Η απώλεια 15 συνανθρώπων μας ανοικτά της Χίου μας γεμίζει με ανείπωτη θλίψη και οδύνη. Εκφράζουμε τη βαθιά συμπαράστασή μας στους επιζώντες που καλούνται να διαχειριστούν το βάρος αυτής της απώλειας αλλά και τον έντονο προβληματισμό μας σχετικά με την πολιτική εκμετάλλευση αυτού του πολύνεκρου δυστυχήματος. Απαιτούμε την πλήρη διερεύνηση αυτής της σοβαρής υπόθεσης και σεβόμαστε το ρόλο της δικαιοσύνης.
Εκφράζουμε ταυτόχρονα την αντίθεσή μας με τις απόψεις εκείνων που σπεύδουν, πριν την ολοκλήρωση της έρευνας, να αποδώσουν ευθύνες στοχοποιώντας τις ελληνικές αρχές ως «δολοφόνους» και «εγκληματίες». Δυστυχώς, αυτή είναι μία πάγια «αριστερή» τακτική, να αποδίδονται, σε παρόμοιες περιπτώσεις, ευθύνες μόνο στις ελληνικές αρχές (λιμενικό) δυσφημώντας διεθνώς τη χώρα μας και «δαιμονοποιώντας» το δικαίωμα του κράτους να ελέγχει ποιος εισέρχεται στην επικράτειά του. Αυτή την «αριστερή» προσέγγιση την έχουμε δει σε πολλές περιπτώσεις κατά το παρελθόν (π.χ ανύπαρκτη «νεκρή» Μαρία στον Έβρο), γιατί είναι μία προσέγγιση που «πουλάει» «ανθρωπισμό» εις βάρος, όμως, της εθνικής μας αξιοπρέπειας. Την ίδια άποψη υιοθετεί και η ΕΛΜΕ Ζακύνθου σε πρόσφατη δημοσίευσή της (11/02/26).
Συνοψίζοντας η πλειοψηφία της ΕΛΜΕΖ (ΠΑΜΕ) επιχειρεί:
-Τον διεθνής διασυρμό της χώρας και τη στοχοποίηση των Λιμενικών.
-Την αποδόμηση της αποτρεπτικής ισχύος στα σύνορα.
-Την ακύρωση της γεωστρατηγικής θέσης και των συμμαχιών της Ελλάδας.
-Την παράκαμψη της κυριαρχίας του νόμου υπέρ των παράνομα εισερχομένων.
Σε ένα σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον που συχνά το μεταναστευτικό «εργαλειοποιείται» και οι διακινητές κερδίζουν εκατομμύρια η λύση δεν είναι τα ανοικτά σύνορα. Γνωρίσαμε πολύ καλά παλαιότερες πολιτικές ανεξέλεγκτης «υποδοχής» μεταναστών/προσφύγων σε ανοργάνωτες δομές με άθλιες συνθήκες διαβίωσης, γεγονός που αποδεικνύει ότι η έλλειψη του απαραίτητου ελέγχου και αποτροπής δεν λύνει το πρόβλημα. Η απαίτηση δε για «άμεσο άσυλο» σε όλους τους επιζώντες (πλην διακινητών) παρακάμπτει τις νόμιμες διαδικασίες ελέγχου παραβιάζοντας το διεθνές και εθνικό δίκαιο. Δημιουργεί ένα προηγούμενο όπου η παράνομη είσοδος επιβραβεύεται, γεγονός που ενθαρρύνει τα δίκτυα διακινητών να «πουλάνε ελπίδα» έναντι αμοιβής στέλνοντας περισσότερους ανθρώπους δίχως στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας σε ταξίδια με ολέθρια κατάληξη.
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η συνέπεια με την οποία το ΠΑΜΕ σπεύδει να υιοθετήσει κάθε αφήγημα που εκθέτει τη χώρα, λειτουργώντας ως ο ιδανικός «εσωτερικός συνήγορος» εκείνων που αμφισβητούν τα σύνορά μας.
Όταν η ρητορική ενός εργατικού σωματείου ταυτίζεται τόσο απόλυτα με την προπαγάνδα τρίτων χωρών –παρουσιάζοντας το Λιμενικό ως «δολοφόνους» και την αποτροπή ως «έγκλημα»– τότε η «ταξική αλληλεγγύη» αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα με εντεταλμένη υπονόμευση της εθνικής κυριαρχίας. Φαίνεται πως για κάποιους, η «διεθνιστική δράση» περνά αναγκαστικά μέσα από τον διασυρμό της πατρίδας τους, προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες σε όσους ονειρεύονται γκρίζες ζώνες και διάτρητα σύνορα, πάντα με το πρόσχημα του ανθρωπισμού.
ΔΑΚΕ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΖΑΚΥΝΘΟΥ
12/2/2026
