Ένα παρόν που το ακονίζει η μάχη και το δοκιμάζουν οι θεραπείες. Σχέδια για το μέλλον. Χρόνος που θα θέλαμε να ξέρει μόνο πολλαπλασιασμό. Ο καρκίνος έρχεται χωρίς έλεος. Το σύνολο του εαυτού μας, όμως, είναι πολύ μεγαλύτερο από ένα κομμάτι του κορμιού που ασθενεί. Καμιά φορά πρέπει να το θυσιάσουμε αυτό το κομμάτι και εκεί ακριβώς φτιάχνεται ένα κενό τεράστιο, που θέλει να μας καταπιεί. Όμως, είμαστε μεγαλύτεροι από αυτό το κενό και Μπορούμε να το νικήσουμε με αλληλεγγύη, ελπίδα και πόλεμο. Ναι…γιατί πόλεμος είναι, αφού ο καρκίνος είναι εχθρός, αλλά όχι πάντα αήττητος.
Η 4η Φεβρουαρίου δεν είναι ακόμα μία Παγκόσμια Ημέρα ανάμεσα στις πολλές άλλες. Είναι για να μας θυμίζει ότι πρέπει να προλαμβάνουμε, να ανησυχούμε και να ακούμε το σώμα μας. Να ζούμε κάθε μέρα με όλο μας το είναι αλλά, και κυρίως, να διεκδικούμε τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια των καρκινοπαθών σε έναν κόσμο όπου οι ανθρώπινες ζωές δεν μετράνε.
