Σπυρίδων Ιατράς: Κριτική | Η κυρά Καλή τση Ζάκυνθος

Facebook
Twitter
Email
LinkedIn
Pinterest
Print

Η κυρά Καλή τση Ζάκυνθος

Μια ακόμα πολύ ευχάριστη βραδιά μας χάρισε, στις 18/9/2022, με το κλείσιμο της καλοκαιρινής περιόδου λειτουργίας του ,το Κηποθέατρο «Αυριακός»
Όντως, ο Κώστας ο Καποδίστριας, δημιούργησε εκεί στο Μπανάτο, σεμνά αθόρυβα και μεθοδικά, έναν σημαντικό ποιοτικό κόμβο πολιτιστικής αναγέννησης και προβολής της καλλιτεχνικής δημιουργίας της σύγχρονης Ζακύνθου.

Παρά την έντονη φυσική ψύχρα που επικρατούσε στο περιβάλλον ,οι ηθοποιοί πάνω στη σκηνή μας φαίδρυναν αβίαστα την διάθεση και μας ψυχαγώγησαν ποιοτικά & ποιητικά, χάρη στον γοργό, εύθυμο και μελωδικό δεκαπεντασύλλαβο του Νίκου Γεωργάνου «Καστρινού» , ξαναζωντανεύοντας ακούσματα και εικόνες μιας άλλης εποχής, όχι πολύ μακρινής, αλλά αλησμόνητα οικείας, για μας τους λίγο μεγαλύτερους.

Το σκοτάδι του χώρου που μας φιλοξένησε σκόρπισε, καθώς στη μνήμη μας ήρθαν ιλαρές εικόνες μιας άλλης εποχής, που όλα ήταν πιο αληθινά ,πιο γνήσια και πιο καθαρά και, μας ξαναθύμησαν, απωθημένα πιά, αλλά όχι ξεχασμένα,ήχους, μυρωδιές κι’ αρώματα.

Γνήσια Ζακυνθινοπούλα, η Κα Αθηνά Κακολύρη-Στραβοπόδη μας έδωσε μια απολαυστική «Κυρά Καλή». Μας έδωσε να καταλάβουμε με γλαφυρό και φυσικό τρόπο τον χαρακτήρα του ρόλου της,προβάλλοντας απλά και ευφυέστατα την ευαισθησία την εξυπνάδα, την καλοσύνη και την τρυφερότητα που σκορπούσε γύρω της η βασανισμένη αλλά πάντα πρόσχαρη ηρωίδα που ερμήνευε.

Ότι η Κα Αθηνά Κακολύρη-Στραβοπόδη είναι, μία ικανότατη πλέον, ηθοποιός νομίζω δεν το αμφισβητεί κανείς. Στην παραπάνω παράσταση είχε όμως και μια επιπλέον μεγάλη ευκολία. Δεν κουράστηκε για να πλάση τα αναγκαία εκφραστικά της μέσα., Γιατί; Απλούστατα κοιτάζοντας τον καθρέφτη της ,είχε μπροστά της ολοζώντανο το είδωλο της ηρωίδας που έπρεπε να υποδυθεί. Ευκολότατο αλλά ταυτόχρονα και υπερβολικά δύσκολο βέβαια όταν είσαι σχεδόν όλο το έργο. Τα κατάφερε όμως άριστα.

Άξιος συμπρωταγωνιστής ο πολυτάλαντος Γιώργος Σεμιτέκολος «Στάμος». Καλλιεργημένος άνθρωπος και ο ’ιδιος ,υποδύθηκε με απόλυτα επιτυχημένη εκφραστικότητα, τον κρυφά ερωτευμένο, με τη χήρα Καλή , ντροπαλό, και ευαίσθητο μεσήλικα, αποδίδοντας απολαυστικά τον ρόλο του
Η Κυρία Ουρανία Πλέσσα «Λούλα»,με την ευγένεια και την σεμνότητα που την χαρακτηρίζει ως άνθρωπο, αυτομάτως κερδίζει την συμπάθεια με όποιον επικοινωνεί. Σύνηθες λοιπόν, να αποτελεί ένα πρόσωπο που μαγνητίζει την προσοχή του θεατή όπου παίζει. Στην συγκεκριμένη παράσταση, έχοντας τον κόντρα ρόλο, τον απέδωσε με επιτυχία, χωρίς να χάσει το απαραίτητο μέτρο και τον ρυθμό στην έκφραση της, δημιουργόντας μια γνήσια «περσόνα» με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που απαιτούσε η ηρωιδα που υποδυόταν.

Ο πολύφερνος και ελπιδοφόρα εξελίξιμος Νίκος Λούτας «Ντάντος» «λυμένος» αρκετά πάνω στη σκηνή μας χάρισε μια επιτυχημένα αδρή ανθρώπινη εικόνα. Υποδυόμενος με άνεση το ρόλο ενός σκληραγωγημένου στη θάλασσα παιδιού,χωρίς καμία παιδεία ,όχι ιδιαίτερα έξυπνου, αλλά με αφομοιωμένα τα μαθήματα για να αντιμετωπίζει όσο γίνεται πιο ανώδυνα τις αντιξοότητες της φτώχειας που ζούσε.

Ο Κύριος Νίκος Γιωργάνος ως «Πιτόρος Μάκης» που εποφθαλμιούσε την «Λούλα» του «Ντάντου»,παρά τον ελάχιστο χρόνο που έμεινε στη σκηνή,μου έκανε υποκριτικά πολύ ωραία εντύπωση.Το όλο του μελετημένο στήσιμο και η κίνηση, μου έφερε στη μνήμη κάποιες ανάλογες παιδικές αναμνήσεις, που έτυχε να κρατήσω καταγεγραμμένες, παρατηρώντας τότε ανάλογες συμπεριφορές, σε διάφορα περιβάλλοντα που βρισκόμουν ως παιδί, χωρίς να καταλαβαίνω βέβαια τότε περί τίνος πρόκειται.

Ο Κύριος Παναγιώτης Κακολύρης «Χότζας» αποτέλεσε με την παρουσία του στη σκηνή στο τέλος του έργου την επιτομή της λαϊκής διάδρασης,μεταφέροντας και προσφέροντας τα άνθη στις δύο όντως υπέροχες Κυρίες αυτού του δρώμενου.

Θα ήταν άδικο να μην αναφερθώ στο παρόν σημείωμα στον δημιουργό των απαλών τραγουδιών της παράστασης Κο Σπύρο Μαμφρέδα ευχαριστώντας τον για τα ήρεμα ιντερμέδια,καθώς επίσης και στην χορογράφο Κα Γωγό Γκιβέτση,για την άνεση στην κίνηση, που δίδαξε στους ηθοποιούς.

Μια παλιά Ζακυνθινή παροιμία λέει πως «Κι’ αν πέσανε τα δαχτυλίδια εμείνανε τα δάχτυλα» Προφανής η σημασία της,που πιστεύω το πλήρωμα του χρόνου αρχίζει να την επαληθεύει.

Σπυρίδων Νικολάου Ιατράς
Ζάκυνθος 21/9/2022

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Συμφωνώ με τους όρους και την Πολιτική Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.